اشعار

شب و روزم گذشت به هـزار آرزو            نه رسیدم به خویش، نه رسیدم به او

نه ســلامــم سـلام، نه قـیـامـم قــیـام            نه نـمـازم نـمـاز، نه وضـویـم وضو

دل اگـر نـشـکـنـد به چه ارزد نـماز            نه بریز اشـک چـشـم، نه ببر آبــرو

نه به جـانـم شـرر، نه به حـالـم نظر            نه یکی حسب حال، نه یکی گـفـتگو

نه به خود آمدم، نه ز خـود می روم            نه شدم سـربـلـنـد، نه شدم سـر فـرو

همه جا زمزمه ست، همه جا همهمه ست            همه جا "لاشریک..."، همه جا " وحدهُ"

نـبـرد غیـر اشـک، دل ما را به راه            نـکــنــد غــیــر آه، دل مــا را رفــو

نـشـوی تا حـزین هـلـه با می نـشین            هله سـر کن غزل، هله تر کن گـلـو

به ســر آمـد اجــل، نـسرودم غــزل            همه اش هوی و های همه اش های و هو

هـلـه امـشب بـبـر به حـبـیـبـم خـبــر            که غـمـش مـال من، و دلــم مـال او

هله از جانِ جان چه نوشتی؟ بخوان!            هله گوش گران! چه شـنـیدی؟ بگو !

ببریدم به دوش، به کویِ می فروش            که شــرابـم شـراب، که سبـویـم سبو

دل مرده ام ز خاک درت زنده می شوم            با مِهر تو چو مهر، فـروزنـده می شوم

چون در حریم خویش مرا راه میـدهی            ازجرم خویش و لطف تو شرمنده می شوم

در موج گریه گر تو به اشکم نگه کنی            سر تا قدم چو باغ گل از خنده می شوم

ازکثرت عطای تو سر میکشم به عرش            وز خـجـلـت گـنــاه سرافکنده می شوم

خاک توأم اگر چه برآرم سر از سپهر            بالله قـســم به پـای تو پـایـنـده می شوم

سـر تـا به پـا گـنـاهـم و بـا دوستـی تو            مرهـون لطف خـالـق بخشنده می شوم

با آن که غرق ظلمتم از کـثـرت گـنـاه            تا بنده می شوم به تو، تـابـنده می شوم

هیچم ولی وصال توأم می دهد وجـود            آن قطره ام که بحر خروشنده می شوم

کام هلاکت است به هر سو که رو کنم            تنهــا به درگـه تو پـنــاهـنــده می شـوم

من میثمم که مرگ و حیاتم بدست توست            در قبر هم به دوستی اَت زنده می شوم

کــاش می شد بــنــدۀ خــوبت شــوم            ذاکــر دلـخــواه و مـحـبــوبـت شـوم

کــاش من هــم فـانـی عـشـقـت شوم            جـذبــه ای بنـمـا که مـجـذوبت شوم

دست خطی سوی این عاشق فرست            ای فــدای خــط مــکــتــوبـت شــوم

هر که بر تو مـنـتـسب شد بُـرد کرد            دِه اجــازه تــا کـه مـنـسـوبـت شــوم

ســالـهـا آوارگـی بـهــرت کــم است            وای اگر یک لحـظه مغضوبت شوم

کی بــدی از جــان من بیرون شود؟            کی غــلام خــوب و مطـلـوبت شوم

کـیـمـیــا کـن ایـن مـس جــان مــرا            تــا که بــا یــاد تو زرکـوبـت شــوم

هر بــلا آید به جــانــم بــاک نیـست            پـیـشـه سـازم صـبـر، ایّــوبـت شوم

نیست خالص تر ز اشکت در جهان            ای فــدای اشـک مـرغــوبـت شــوم

ﻫﺮ  قطـره دریــا می شود وقتی بیایی            صحـرا شـکـوفـا می شود وقتی بیایی

آئـیـنـه در آئـیـنـه در آئـیـنــه لـبــخـنــد            دنـیــا چه زیـبــا می شود وقـتـی بیایی

چـیـزی شـبـیـه آنچه در بــاور نگـنجد            مــانـنـد رؤیــا می شود وقـتـی بـیـایی

رمــز تــمــام قـفــلــهــای بــسـتــۀ مـا            یک لحـظـه پیــدا می شود وقتی بیایی

یوسف که در مصر ملاحت پادشاه است            محــو تـمـاشــا می شـود وقـتـی بیـایی

در بـاور ما ریشه دارد وعــدۀ وحــی            " ﻓـﺘـﺤـﺎً ﻣﺒـﯿـﻨـﺎ " می شود وقتی بیایی

تلخ است صبــر و انتظار اما به کـامم            شهــد گــوارا می شـود وقـتـی بـیــایی

ﺁﻥ ﭘﺮﭼﻤﯽ ﮐﻪ ﻋﺼﺮ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﺯﻣﯿﻦ ﺧﻮﺭﺩ            ﺩﺭ ﮐـﻌـﺒـﻪ ﺑﺮ ﭘــﺎ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﯿﺎﯾﯽ

ﺑﺮ ﻧـﯿــﺰﻩ ﺁﯾــﺎﺗــﯽ ﮐﻪ ﺛﺎﺭﺍﻟﻠﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ            ﺗـﻔـﺴـﯿـﺮ ﻭ ﻣﻌـﻨـﺎ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﯿﺎﯾﯽ

ﯾﺎﺑﻦ ﺍﻟﺤﺴﻦ  ! ﻋﻘﺪﻩ ﺯ ﮐﺎﺭ ﺑﺴﺘﻪ ﯼ ﻣﺎ            ﺑﺎ ﻟـﻄـﻒ ﺗـﻮ ﻭﺍ ﻣﯽ ﺷــﻮﺩ ﻭﻗﺘﯽ بیایی

ازدل بی تاب قم بعد از تو غم بیرون نرفت           از تنت تا بعد هفده روز ،سَم بیرون نرفت

خانۀ «موسی»* بدون طور،کوه نور شد           نور در واقع ز بیت النور هم بیرون نرفت

بعد شادی_آن رفیق نیمه راه_از سینه‌ام؛           هرچه گفتم غم برو، غم از دلم بیرون نرفت

ازهمان روزی که با ذکر تو دم درسینه رفت           چونکه یا معصومه گفتم بازدم بیرون نـرفت

چون دلم راهی مشهد گشت بر گرد ضـریح           هم از این مجموعه بیرون رفت هم بیرون نرفت

درحقیقت این خودش اوج کریمه بودن است           مجرم از صحن تو حتی متهم بیــرون نرفت

ای دل اندر صحن هایش از پریشانی منال           مُحْرِم از حد حریمش یک قـدم بیرون نرفت

دست پُر گرچه نیامد هیچ کس اینجا، ولی           دست خالی هم کسی ازاین حرم بیرون نرفت

از حرم که هیچ، حتی شک ندارم زائرت؛           دست خالی از خیابان اِرَم بـیرون نرفت

تا که دل را آه سیـنه راهی قــم می کند            با نگاهی برضریحت دست و پا گم می کند

آه چون از دل برآیـد کـار آتش می کند            بی محابا رخنه ایی در جان هیزم می کند

آن ضریحی که بود گرم طوافش جبرییل            حضرت حق قبلۀ حاجات مردم می کند

هرکه دارد عقده در دل یاد قبری گمشده            هر سه شنبه در حریمت نذر گندم می کند

با سلامی نم نم اشک از دو دیده میچکد            کاسه ی خالی ما لبریز از خـم می کند

نیمه شبها در حرم تا صحن گردی می کنم            ناگهان دل یــاد قبله گـاه هـفـتـم می کند

لفظ خـواهـر گوییا مأنـوس گشته با بلا            خون زینب در رگان تو تلاطم می کند

کس ندیده تا به حالا خواهری گیسو پریش            جستجوی یار زیر نیــزه و سم می کند

با وجودی که حدود مقتلش را دیده بود            بازهم جـسـم عزیز مادرش گم می کند

آنقدر رفت که در ثـانیه ها هم گـم شد            بعد آنسوی زمان پنجره ای در قم شد

و همیـن زائــره سبـز زیـارتـگـاهـش            در پـرواز به سمت حــرم هـشـتـم شد

گـوشـۀ چـادر او روی سـر قــم افـتاد            کآفتاب آمد و تاریکی شیطان گــم شد

خاک قم عطر گل یاس گرفت و آنگاه            قــم مـدیـنـه شد و او فــاطـمه دوم شد

یازده  کعبه به همسایگی اش آمده اند            یــازده مـرتـبه اینجا حــرم مـردم شد

جمع بودند در اینجا هـمـگـی تا اینکه           جمکران آمد و همسایـۀ این خـانم شد

ز عرش، فاطمه تا که، دمِ حسن جان داد          دوباره اشک من آمد کمی به من جان داد

بـرای غــربـت آقــای ســـامـــرا بــایــد          هـزار دفـعـه شکـست و مرتـباً جـان داد

میان حـجـره جـوانـی ز درد می لـرزیـد          جـوان موی سپـیـدِ غـم و محـن جان داد

دوباره یک حسن از داغ کوچه ها دق کرد          جوانی اش همه شد صرف سوختن جان داد

ز بس که آه کشید و به روضه دم بگرفت          که "جای فاطمه من را بیا بزن" جان داد

امــام پــاره گـریـبـان روضـه ها پـر زد          امـام گـریـه کـن شـاه بـی کـفـن جان داد

دوبـاره با لب تـشنه ز کـربـلا می خواند          شبـیه جـدّ خودش دور از وطن جان داد

دوباره حجرۀ او گوشه ای شد از گودال          حسین شد، وسط دست و پا زدن جان داد

دسـت زمـانـه بـار دگـر اشـتـبـاه كـرد            زهـری، بـهـار زنـدگی ام را تباه كرد

در تار و پود پیكر من رخنه كرده بود            تا مغز استخوان، همه جا طی راه كرد

آتـش كــشــیــد بــاغ امـــیــد دل مــرا            با خنده، شعله های خودش را نگاه كرد

مثل كـسوف روز دهم، سوز تشنـگـی            خـورشید پُـر تـلألـو رویـم، سیاه كرد

حـال و هـوای مـلـتـهـب حـجــرۀ مـرا            هـمرنـگ سرخی شفـق قـتـلـگـاه كرد

هر کس که با ولای تو دل آشنـا نکرد            لب تشنه ماند و روی به آب بقا نکرد

چـشمی که دید روضۀ نـورانـی تو را            دیـدار بـاغ خُـلـد طـلب از خـدا نکرد

هرگز نمی رسد به مشامش نسیم عشق            آن کس هوای قبر تو در سامرا نکرد

ای عسکری لقب، که غم تو عظیم بود            دل را غمی چو داغ تو ماتم سرا نکرد

عـالـم به عـمر کـوته تو گـریه می کند            یک غنچه لب به خنده ز داغ تو وا نکرد

قربان آن دلی که به شب های سوز و ساز            حتی به حبس، دامن شب را رها نکرد

دشمـن ز کـشـتـن تو کجا می کـند حـیا            جائی که او ز کشتن زهـرا حیا نکرد

هر گوشه از دل تو پُر از درد و غصه بود            جز زهـر کـینه درد دلت را دوا نکرد

دشمن پس از تو بُرد به کاشانه ات هجوم            تـنـهـا به زهـر دادن تـو اکـتـفـا نکـرد

ای گـل ز بی وفائی گـلـچـین روزگار            دنیای دون نصیب تو غیر از جفا نکرد

گـویـا رسیـده انـد که ما را صـدا کـنند            ما را دوبــاره با خـودشـان آشنـا کـنند

برگشته اند این صد و هفتاد و پنج نور            ما را ز بـنـد ظلمت غـفـلـت رهـا کنند

هل من معـیـن حجت حق را شنیده اند            بـرگـشـتـه انـد بـاز بـه او اقـتـدا کـنـنـد

بسیـار انـدک اند کـسـانی که در عـمل            جان را برای حضرت جانان فـدا کنند

جان داده اند در غم و غربت به قتل صبر            تا سیـنـه را به داغ حـسیـن آشـنـا کنـند

دل را به راه دوست به دریــا زدنـد تا            دریـا دلانه در یـم رحـمـت شـنـا کنـنـد

سوگند می خورم که شهیدان راه عشق            با دست بسته هم گره از خـلق وا کنند

بـاب الحـوائج اند به آن ها رجـوع کن            از این قبیله هر چه بخواهی، عطا کنند

زمین چشم تماشا شد امام عسگری آمد           بهـشت آرزوهـا شد امـام عسگـری آمد

هوای سامره گلپوش از عطر نفس هایش           گل ایمان شکوفـا شد امام عسگری آمد

سروش هاتف غیبی بشارت داد "هادی" را           گره از کار دل وا شد امام عسگری آمد

حسن خویش حسن رویش حسن بویش حسن مویش           تـمـام حُـسن پیـدا شد امام عـسگری آمد

چنان پیچید درصبح ازل گلبوی لبخندش           که عقل ازشوق، شیدا شد امام عسگری آمد

صفا دارد سرور اهل دل در عالم معنا           بسـاط سـور بر پا شد امام عسگری آمد

تجلی کرد در برق نگاهش هیبت حیدر           طلوع مهر زهـرا شد امام عسگری آمد

صدای پای او در کوچه باغ زندگی پیچید           حضورش عالم آرا شد امام عسگری آمد

زمان، امشب "کمیل" از شوق سراز پای نشناسد           که؛ خلقت؛ باز معنا شد امام عسگری آمد

عـبــد خــدا و مــرد خــدا سیدالــکریم            مِـنّــا به نــزد آل عــبــا سـیــدالکــریم

در وصف دوست،حضرت هادی به غمزه گفت:           هستــی بحـق تو دوست ما سیدالکریم

بر سائل تو در حرمت  میرسد جواب            اینجا کجاست  کرب و بلا سیـدالکریم

تا دین خویش عرضه کنی برامام خویش            کی می شوی ز یــار جــدا سیدالکریم

مُلک ری است قبله ی دلهای فـاطـمی            اینجاست ملک خـون خــدا سیدالکریم

خونِ تو را اگرچه به مـقـتـل نـریختند            مــانـنـد سـیـدالـشـهـدا سـیـدالــکــریــم

اما بــرای مــردم دنـیــا تــو حـجـتــی            آری تـویــی تو حـجـت ما سیـدالکریم

قبر حسین بر سر و رویت خراب شد            یعـنی شـدی دوبــار فــدا سیــدالکــریم

یکبار تحت قبّه ی ویــرانــه ی حسین            یک بــار پیش پای رضــا سیـدالکریم

عمری گـریستی به تنِ پاره پــاره ای            آخــر شــدی شهیدِ جـفــا سیــدالکـریم

هرگز به زیر سم ستوران نــرفته ای            خنجر نخــورده ای ز قــفـا سیدالکریم

از روضه های داغ، تو دق کرده ای یقین            از کــوفــه تا به شــامِ بلا سیدالکــریم

دریــاب ای ولــیِّ خــدا اهــل درد را            ای نــایب الامــام الا سـیــدالــکــریــم

ما را وصال کرب وبلا گر نصیب نیست           هســتــیم پس دخیــل تو یا  سیدالکریم

مشهد نشد، قم هم نشد، قسمت شد اینجا            امشب هرآنکس آمده، دعوت شد اینجا

سیـد شدی، آقــا شدی، من هم گــدایت            بر ما ز پــا افـتــادگان نعمت شد اینجا

از بس حریمت بوی شهر کربلا داشت            قــائــم مـقــام دوم جـنـّـت شــد ایـنـجـا

جسم تو را پای "درخت سیب" بـردنـد            یعنی که با کرب وبلا قسمت شد اینجا

من زار قـبــرک کـمـن زار حُـسـیـنــا            بر اهل تهران مــایـۀ رحمت شد اینجا

شب های جمعه با نــوای عــرشی یار            منــزلــگــه سینه زن هـیـئـت شد اینجا

وقتی تـو از نـســل کــریــم اهـل بـیتی            گلدسته هایت مایه ی حیـرت شد اینجا

مگو بـدن، ز تن جـبـهه جان در آوردند           به جای اشک، جگر از نهان در آوردند

وطن پُر از گل پرپر شده است و عطرآگین           ز دشت لاله ز بس ارغــوان در آوردند

شما گـروه تـفـحّـص به خـاک بـنـویسیـد           دُر از خــزانــه این خاک‌دان در آوردند

زمین ز مین پُر و اینان ز من سفر کردند           ز آسـمـان سـر از این آستـان در آوردند

همـیـن تـبـار تـبّـری تـبـر به دوش شدند           دمـار از  بت و از بـتـگـران در آوردند

حرامشان که شکم‌پارگان فرصت جوی           تـنـور گـرم شـمـا بود و نـان در آوردنـد

و من به جَیب سر و سر به زیر کاین مردان           چه سـرفـراز سر از امتحان در آوردنـد

فََـلـک بـی تـاب عشـقـی آتشین است            مُــنــوّر آسـمـانـهــا و زمــیـن اسـت

چــراغ روشــن مــاه شــب افـــروز            به حیرت از دو نـور مه جبین است

مـبــارک بـر هــمــه مـیــلاد صادق            که با میــلاد پـیـغـمـبـر قــرین است

و صـــادق وارث عــلــم پــیــمــبــر            از او بـنـیــاد دانـشــگــاه دیـن است

مـنــزه طـیــنـت و خــوی مــحــمــد            فــروغ دیــن و قــرآن مـبـیــن است

چـــــراغ آســــمــــان آفـــریـــنـــش            و بـر دلــهــای ما نــور یـقـین است

کــلامــش پــرتــو لــطــف الــهـــی            زلال تــرجــمــان یــا و سیــن است

مــلائـک عـــاشــق دیــدار احـــمــد            و نــور دیــدگــان مـسـلـمـیــن است

و او در آفــریــنـش قــطـب عــالــم            رســول صادق و پاک و امین است

فلک خــم گـشـته در اکرام و تعظیم            که او تاج رســالت را نـگـیـن است

جهان خرم از این فــرخـنـده میــلاد            شمیم گـلـشـن و خُـلــد بــریــن است

بـیـفــکــن پـنـجــه در حــبــل الــهی            که بی شک مصطفی حبل المتین است

نــوشتــه بــر رواق عــرش با نــور            مـــیــان انــبــیــا والاتــریــن اســت

زمین پــرتــو فشان از نــور تـوحید            تــمــام آســمــان مــحــو زمین است

شب تجلّی عشق و عـقـیده است امشب           شب ظهور هزاران سپـیده است امشب

گلی به گلشن یاسین شکفته شد که فلک           نظیــر چـهـرۀ او را نـدیده است امشب

دمیــد صـادق آل رســول هـمچـون ماه           مـهـی که آیـنـه دار سپـیده است امشب

سپهر علم و فضیلت دوباره نورانی است           سـتـارۀ سـحـر مــا دمـیـده اسـت امشب

حـضور حضرت باقـر فـرشتۀ رحمت           برای عرض تهیـت رسیده است امشب

به "ام فروه" بیـا تـهـنـیت بگو که گلش           به مهد مهر و وفـا آرمـیده است امشب

به پاس مقدم این گـل نـثار کن صلوات           که درخور صلواتی حمیده است امشب

همان گلی که خدا را ستود و مرغ سحر           صدای زمزمه اش را شنیده است امشب

خـوشـا کسی که خـداوند عـاشقـانش را           برای خـدمت او برگـزیـده است امشب

ز بـاغ دانش او سـوی تـشـنـگان علوم           نسیم رحمت و دانش وزیده است امشب

همیشه پیرو این مکتب پر از نور است           کسی که جام ولایت چشیده است امشب

چو یاد اوست عبادت به یاد حضرت او           دلم به سوی خـدا پر کشیده است امشب

بیا و سـر به حـریـم مـقـدسـش بـگـذار           که مرغ دل به مدینه پـریده است امشب

بگو به خـلق «وفائی» چراغ دانش را           خــدا ز جــلـوۀ او آفـریـده است امشب

روزی که شور عشق را تفسیـر کردند           ملک دل عـشــاق را تـسـخــیـر کــردند

هستی ز نـور تو منـوّر شد در آن روز           تـا آیــۀ نــام تــو را تــفــسـیــر کـردنـد

عکـســی ز رویت را نـشـان مهر دادند           خورشید را مـبـهـوت آن تصویر کردند

آوازۀ حُـســن تــو در آفــاق پــیــچــیــد           نام تـو را یـکــبـاره عـالـمـگـیـر کردند

روزی که آزادی به نام تو رقــم خورد           ابـلیس را در بند و در زنـجـیـر کردند

خــواب طـلائــی گــرفـتــاران غــم را           با روشـنــائـی  رُخت تـعــبـیـر کـردند

حـکـم شفـاعت را بدستت گر سـپُـردند           از تو به پــاس بندهگــی تقدیــر کـردند

می خـواستم در مَـقــدم تو هــدیــه آرم           نام مـحـمـد را به لب تــقــریــر کـردند

ای گــرمی طـبـع «وفائی» با قـدومـت          آیـات نـور و عـشـق را تـفـسیـر کـردند

خورشیـد چهـرۀ تـو برون از حـجــاب شد           بـا جــلــوۀ فــــروغ رُخـت ، آفــتــاب شـد

از شـرم نــور قـدسـیـت، ای مِهـر لایـزال           خـورشیــد تا که دیـد تو را در حـجـاب شد

تـا بـا خــبــر شـونـد همــه از شـکــفـتـنـت           در آفـــریــنــش از قــدمـت انــقــلاب شــد

از شــوکـت بــلـنـــد و رفــیــع قــدوم تـــو           کسری شکست و سقف مـدائن خــراب شد

آتـشـکـده شـگـفـت زده شد خـمــوش و باز           آتـش پــس از شـنــیـــدن نـــام تـــو آب شد

عــطـر بـهـشـتـی تـو جهـان را فـرا گرفت           هستی ز عطـر و بــوی تـو غرق گلاب شد

یـک جلـوه از تـجــلـّی نـور تـو در فــلـک           یک آســمــان ســتـاره و مـاه و شهـاب شد

آمـــد وجــود از تــو بـهـشـت مــحــمّـــدی           نـامـت بـه لـوح سـیــنــۀ تـاریــخ قـاب شـد

بـر خـدمـت مــقّـدس ایـن آســتـان رســیــد           پـیــک امـیــن وحـی کـه پـا در رکـاب شد

خــتـم رُسـل شـــدی و بـه آوای ســرمــدی           در انـبـیــا حضـور تـو فـصل الخطـاب شد

ایـمـان شکـفــتـه است ز خُلـق نــکـوی تـو           اســـلام از مـحـبّـــت تـو کــامـــیــاب شــد

چیــزی نـگـفـتـه انـد ز قـدر و فـضـیـلـتت           مــدحت اگر چه گـفـته به صدها کتـاب شد

ای کـشــتـی نـجــات بشــر، بـا حضـور تو           بـالله دعـای غــمـزدگـان مـسـتــجـاب شــد

تـا رنــگ و بـو دهـنــد بـه بـاغ مـحــمّـدی           گـل هـای وحـی در ره دیــن انـتـخـاب شـد

رو بـر تـو کـرد تا که وفائی ز شـوق گفت           کی سـائــلی ز درگـــه لـطـفت جــواب شد

صد بحرکرم ازتو ویک چشم ترازمن             لطفی کن واین خون جگررا بخرازمن

خامــوشی آتــش بود از مــرحمت ابر             باران کــرم از تـو  و کوه شرر از من

در کــوی تــو زوّار گــنه کـار زیادند             امّا نبــود هیــچ کــس آلـوده تر از من

من عبد گنه کــار و تو مولای رئوفی             رأفت زتو زیبنده بود چــشم تر از من

من از نظر افتــاده و تــو چشم خدایی             ای چشم خداوند مپوشان نــظر از من

تن خسته و کوه گنهم برسردوش است             این کوه گنه سخت شکسته کمر از من

آقــایــی و زوّار نــوازی هــمه از تـو             بار گنه و خجلت و اشـگ بصراز من

ای یوسف زهرا نظری کن که نمـانده             جز نامه ی آلوده ز عصیان اثر از من

دریــاب مــرا ای پــســر موسی جعفر             آن روز که در حشرگریزد پدر از من

مــن غیر عطا از تو دگــر هیچ ندیدم             تو غیر خطا هیــچ ندیــدی دگر از من

من«میثم»دار توأم ای دوست دعا کن             جز میوه ی نخل تو نمــاند ثمر از من